Gniffel...

Oké, oké, we geven het toe. De leiding moet af en toe wel wat gniffelen over de mooie acties die jullie uithalen. Vooral zo aan het einde van de week raakt iedereen wat vermoeid en dan gebeurt er wel eens iets 'onhandigs'. Laten we het zo maar noemen. 

Zo was er eens een stoere jongen op kinderkamp (alias GvJD), die iets té netjes luisterde toen de leiding tijdens het fietsen "rechtsaf" riep. De bedoeling was dat de eersten in de rij rechtsaf zouden gaan, en de rest zou volgen. Maar GJ - halverwege de groep fietsend - hoorde rechts en ging rechts. Zo de sloot in. Niet handig? Wel zeer vermakelijk! 

Of in het allereerste jaar een bonte avondact die misschien wel nooit meer overtroffen is. Een guitige jongen (GvdW) betrad het podium en begon wat zenuwachtig te lachen, wat resulteerde in een lachbui van zeker drie minuten. Na even bijgekomen te zijn, mocht hij zijn act nogmaals proberen. Wat blijkt? Zelfde ritueel. Een opzetteljke, meesterlijke lachbui als act. De overige kinderen waren weinig gecharmeerd, de leiding des te meer! 

Op het wad moest een meisje (MK) eens zo nodig plassen dat ze neerplofte en het maar gewoon liet gaan. Om dit niet op te laten vallen, besloot de leiding ook maar neer te ploffen (beetje grinnikend, dat wel) om daarna allemaal met natte billen verder te wandelen. Als dat geen ware liefde is! 

En die keer dat een leiding (mogen we jou wel bij naam noemen Wouter?!) tijdens een vossenjacht een zeer geloofwaardige zwerver neerzette, tussen het keurig door Spar Schut opgestapelde oud papier. Voorbijgangers haalden zelfs de politie erbij! De meeste kinderen hadden Wouter wel herkend, maar toen dezelfde zwerver tijdens de bonte avond terugkeerde, klonken er toch wat bange kreetjes.

Mogen we nog even doorgaan?? Het leuke is dat ook jullie af en toe om ons moeten gniffelen (dat zien we heus wel!!). Overlopen mag écht niet, en zo zijn er nog wel wat regeltjes die blijkbaar toch even getest moeten worden. Met succes? Wij hebben geen idee! Of toch wel... ;)


De trui

Tien jaar. Komende zomer bestaan we tien (!!) jaar. Als ik soms de tel wat kwijt ben, hoef ik alleen maar mijn kledingkast te checken. Tien gekleurde polo's, keurig op een stapeltje. Ieder jaar een ander kleurtje, fel en opvallend. "Zodat de mensen ons op Lauwersoog goed kunnen vinden", was de gedachte.  

Oké, oké, het eerste jaar hadden we dit concept nog niet helemaal begrepen, met onze oud-roze, vale shirts. Maar dat hebben we het jaar erna flink goed gemaakt met felblauw, en het jaar daarna zelfs knalroze. Sorry nog daarvoor mannen...

Wat onveranderd is gebleven, is de trui. Vanaf jaar 1 dragen we een grijze hoodie met blauwe opdruk. En voor wie eventjes onze naam ontschoten is, hoeven we alleen maar onze linkerarm uit te strekken. Om eerlijk te zijn heeft de terugkerende leiding wel eens een nieuwe aangevraagd, en ook ik ben met mijn derde trui bezig. Want ja, ze zitten ook zo lekker! Zo kwam het wel eens voor dat ik op de sportvelden in Groningen, in de universiteitsbibliotheek en zelfs in de kroeg (?!?) onze grijze favoriet tegenkwam. Het jaar duurt immers langer dan die paar kampweken.

Een heus collectors item is 't geworden. Dus toen we in 2011 moesten nadenken over een cadeau voor de eerste kampkinderen die voor de vijfde keer kwamen, waren we er snel uit. De trui! De eerste trouwe fans hebben we nog beloond met hun naam op de mouw. De laatste jaren mogen ze zich gewoon dik en dik gelukkig prijzen met de trui. Want het is niet gebleven bij een paar trouwe vriendjes... Elke zomer delen we trui na trui uit. En met liefde! Want iemand die het vijf jaar of langer met ons uithoudt, die is toch wel een heuse held!!


Vriendjes

Vriendschap! Jullie kunnen niet eens op honderd handen tellen hoeveel vriendschappen er op het Schierzomerkamp zijn ontstaan. Tussen de kinderen, maar ook tussen de leiding. Het eerste kindje van twee leidingks is zelfs in aantocht, maar daarover later meer...

Wat we vandaag over het strand mogen schreeuwen is een nieuwe vriend van het Schierzomerkamp. We waren natuurlijk al dikke vriendjes met KiteMobile. Die stoere kitedudes op het strand (met hun lange blonde haren!) hebben wij gewoon onder de sneltoets in onze telefoons staan. En ook de paardenvrienden van Florida staan met hoofdletters in ons vriendenboekje. 

En dan... Vanaf vandaag is het zeker. Het tromgeroffel was al op gang gekomen, nieuwsgierige berichten werden al over en weer gestuurd. TADAAAHHH: Komende zomer bieden wij in samenwerking met Eltingh Haarhuis het Schiertenniskamp aan! Hoe tof is dat?!

Wie? Jacco Eltingh en Paul Haarhuis?! Vraag maar eens na bij jullie papa's en mama's. In hun jeugd won dit duo de ene wedstrijd na de andere, en ze werden zelfs tweemaal wereldkampioen. Samen organiseren zij al 11 jaar allerlei tennisevents, waaronder tenniskampen. En nu dus de primeur: zij mogen zich vriend van het Schierzomerkamp noemen. Een heuse feestdag dus! :) 

WAUW!!

Leuk hoor, zo'n nieuwe site in elkaar knutselen. Maar nóg veel toffer is het nieuwste kamp dat we deze zomer in elkaar 'geknutseld' hebben! Hup, de zweep erover, in galop richting de zomer... Het Schierzomerkamp gaat te paard!! 

In samenwerking met Paardrijden op Schiermonnkoog, bij stal Florida, gaan we het tofste doen wat je je maar kunt verzinnen. Als je tenminste van pony's houdt... :) Als kleine Esther was ik altijd in de koeienstal te vinden, bij mijn vader op Eureca. En echt niet omdat ik zo fan was van koeien (al mocht ik wel altijd de kalfjes voeren), maar omdat achter in de stal mijn eigen box stond. Met daarin Davilion, mijn paardje.

Echte paardenfans zeggen dat hun eigen pony hun aller-, allerbeste vriend is. Maar eigenlijk hadden Davilion en ik stiekem wel eens ruzie. Wilde ik rechtdoor, zette hij 'm keihard in z'n achteruit. En stak ik toch echt mijn hand uit voor linksaf, probeerde hij het rechter weggetje in te slaan. En zo beland je wel eens samen in de sloot, of loop je zonder paard terug naar huis, in de hoop dat hij daar al naartoe gerend is. Eng? Nee joh! Dat paardje is écht écht het allergaafste dat mij ooit is overkomen. Want het leuke aan een ruzietje is dat je het altijd weer goed mag maken. En het gevoel dat je hebt als je samen door de zee galoppeert... WAUW!!

De pony's van Florida zijn gelukkig véél braver dan Davilion was, dus voor die sloot hoeven jullie niet te vrezen. Wat je wel kunt verwachten? 100% genieten tijdens de toffe buitenritten door duinen, bos, over strand en misschien zelfs wel in zee... En natuurlijk nóg beter leren rijden, werken aan je spring-skills en geinige trucjes met voltige uitvoeren. Ik zou het wel weten als ik weer een kleine Esther was!

IMG_1227.JPG